Kuzey Kore Sınırı(Odusan Unification Tower) – Paju Şehri| 20190519

Türkiye’ye her tatile gittiğimde mutlaka bir akraba, arkadaş ziyareti yaparım. Artık Kore ile olan ilişkimi sağır sultan bile duymuş olsa da en çok aldığım sorulardan biri “Yavrum sen Kuzey’de misin Güney’de mi?”.

Kuzey Kore hakkında merak edilen çok şey var fakat aynı zamanda bilgi yoksunluğu da bir o kadar fazla. Bildiğiniz gibi dışarıya açık bir ülke değil, her şey ülke içinde çok gizli bir sır olarak yaşanıyor. Halkın istediği gibi yurt dışına çıkmasını bırakın, internet kullanmak ya da yabancı dizi izlemek gibi hayatımızda çok olağanlaşmış şeyleri yapması imkansızlaşmış durumda. İnternetleri tabii ki var ama sadece ülke içinde izin verilen sınırlar içinde kullanabiliyorlar. Güney Kore dizilerini kaçak yollardan elde edip izlediklerini de çok duydum.

Fırsatım olduğunda kesinlikle gidip görmek istediğim ülkelerden biri Kuzey Kore. Güney Kore’de hayat bu kadar rahatken aynı kandan, aynı candan insanların diğer tarafta nasıl yaşadıklarını çok merak ediyor ve kendi gözlerimle görmek istiyorum.

Üniversiteden beri zaman zaman ödevler olsun, kendi merakım olsun Kuzey Kore’yi araştırma imkanlarım oldu. Özellikle çektikleri filmleri izlemek bir ara hobimdi diyebilirim. O filmlerde bile ne kadar kısıtlandıklarını görmek mümkün.

Bu sene Koreli bir arkadaşım sayesinde sınıra yakın bir bölgeye gitme imkanım oldu. Daha önce de bir kez gitmiştim ama bu kadar yakın değildi. Kendisi o bölgede askerlik yapmış, anılarını anlata anlata gezdirdi beni 🙂 Gittiğimiz yer bir dağ aslında. Tam nehrin kenarında. Karşı tarafsa Kuzey Kore. Orada bulunan dürbünlerle Kuzey’i izlemek mümkün. Biz de izledik. Bir amca evine yürüyordu. Apartmanlar sanki inşaatı yarıda kalmış gibi, geri kalan her yer tarla. Sanki terk edilmiş bir mahalle gibi. Sonra düşündüm, acaba bizim onları müzede heykel izler gibi izlediğimizi biliyorlar mıydı? Bilseler ne hissederlerdi? Şahsen ben pek hoşlanacağımı düşünmüyorum. Belki onlar da bir şekilde bu tarafı izliyorlardır. Bu sorunun cevabını gitmeden öğrenemeyeceğim..

İşin ilginç tarafı ise, üzerindeki binanın tamamen müze gibi olmasına karşın, dağın altında bir askeriye olması. Arkadaşımın söylediğine göre ihtiyaç dışında(nöbet, izin ya da askeri işler gibi) dışarı çıkmak yasak ve tüm askerlik hayatlarını o kapalı, penceresiz alanda geçirmek zorundalarmış. Kore’de askerliğin 2 yıl(acemi birliği ile birlikte) olduğunu düşünürsek…

Müzenin içinde ayrı kalan ailelerin fotoğrafları, birbirlerine yazdıkları mektuplar, hatıra eşyalar da vardı. Bir süre durup düşündük, acaba orada nasıllar? Aynı millerin iki ayrı ülke olarak yaşaması ilginç olsa da bir yandan da çok acı verici..

Gitmek isteyenler için aşağıya adresini ekliyorum. Askeri alan olduğu için tepeye kadar araçla ya da yürüyerek çıkılamıyor. Aşağıda bulunan otoparktan 30 dakikada bir ücretsiz otobüsler kalkıyor. Sadece yukarı vardığınızda giriş ücreti ödemeniz gerekiyor(3,000won).

Geziniz bittikten sonra en üst katta bulunan kafede dinlenebilirsiniz 🙂

Bir cevap yazın